goodbye
γκουντμπάιΑντίο
«Αντίο» φαντάζει απλό, όμως σε πολλές γλώσσες αλλάζει ανάλογα με το ποιος φεύγει και ποιος μένει, ή με το πόσο σύντομος θα είναι ο χωρισμός. Στα ελληνικά λέμε το ίδιο «αντίο» σε όλους, αλλά στα κορεατικά η φράση απευθύνεται μόνο σε όποιον φεύγει. Εδώ ακούς τον αποχαιρετισμό σε 26 γλώσσες, με προφορά γραμμένη για ελληνικό αυτί, βρίσκεις ήχους που μας είναι ήδη γνωστοί, και μαθαίνεις ποιοι σου φαίνονται εντελώς ξένοι.
goodbye
γκουντμπάιΑντίο
Στα ελληνικά το «αντίο» λειτουργεί συμμετρικά — το λέει όποιος φεύγει και όποιος μένει. Στα κορεατικά όχι: το «안녕히 가세요» το λέει αυτός που μένει σε αυτόν που φεύγει. Κάτι ανάλογο, αν και λιγότερο αυστηρό, ισχύει και αλλού, όπου ο αποχαιρετισμός αλλάζει ανάλογα με το πόσο σύντομος θα είναι ο χωρισμός.
Το γαλλικό «au revoir» και το ιταλικό «arrivederci» σημαίνουν κυριολεκτικά «μέχρι να ξαναϊδωθούμε», σαν το δικό μας «τα ξαναλέμε». Το γερμανικό «Auf Wiedersehen» είναι επίσημο, ενώ στα κατωγερμανικά το πιο χαλαρό «Tschüüs» ακούγεται σε καθημερινές, φιλικές στιγμές.
Δύο ήχοι εδώ μας είναι στην πραγματικότητα οικείοι. Το ισπανικό «adiós» έχει το δ όπως στο ελληνικό «δέντρο» — τον ίδιο ακριβώς ήχο. Το πορτογαλικό «até logo», στο ενδιάμεσο g του «logo», έχει τον ήχο του ελληνικού γ, σαν στη λέξη «γάτα» — δύο περιπτώσεις όπου το ελληνικό αυτί δεν χρειάζεται τίποτα καινούριο.
Πιο δύσκολο είναι το γαλλικό «au revoir», όπου το r παράγεται βαθιά στον λαιμό, όχι σαν το κυλιστό ελληνικό ρ. Το ρωσικό «до свидания» έχει μαλακά, «βρεγμένα» σύμφωνα που δεν ξεχωρίζει το ελληνικό αυτί, και το συριακό αραβικό «مع السلامة» περιέχει έναν λαρυγγικό ήχο (ع) βαθύτερο κι από το δικό μας χ, χωρίς κανένα αντίστοιχο στα ελληνικά.
Στο τουρκικό «hoşça kalın» υπάρχει το φωνήεν ı, χωρίς αντιστοιχία στα ελληνικά· οι περισσότεροι το προφέρουν σαν ελληνικό ι, ενώ στην πραγματικότητα παράγεται πιο πίσω στο στόμα, όχι μπροστά όπως το ελληνικό ι. Παρόμοιο πρόβλημα υπάρχει με το πολωνικό «do widzenia», όπου το ń είναι ένα «βρεγμένο» ν σαν το ισπανικό ñ, κι όχι απλό ν.
Στον τόνο, οι Έλληνες συχνά τονίζουν την πρώτη συλλαβή από συνήθεια. Στο κροατικό «doviđenja» ο τόνος πέφτει στη δεύτερη συλλαβή (ντο βίτζενια), κι όχι στην πρώτη, ενώ στο ρουμανικό «la revedere» πέφτει στην τρίτη (ρεβεντέρε). Το ελληνικό αυτί, συνηθισμένο σε πιο μπροστινό τόνο, τείνει να τον μετατοπίζει νωρίτερα.
Τη γλώσσα που μαθαίνεις τη διαλέγεις στην εφαρμογή – είναι ανεξάρτητη από τη γλώσσα του ιστότοπου.
Έχετε ήδη λογαριασμό; Σύνδεση
Με την εγγραφή αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.